“Η γενικότερη τάση κατηγοριοποίησης των ανθρώπων σε “αξιόλογους” και “μη αξιόλογους”, με βασικά κριτήρια την εικόνα και τα ενδιαφέροντα που, επιφανειακά, παρουσιάζουν, τείνει να αποτελέσει την αρχή όλων των διαπροσωπικών και, αργότερα, προσωπικών, σχέσεων υπό ένα πλαίσιο προσπάθειας απαγκίστρωσης του εαυτού μας από τις ανασφάλειες και τις εγωπάθειες μας. Με την επιστράτευση ψεμάτων, με τα οποία ντύνουμε το περιβάλλον μας, καταφέρνουμε να ορίσουμε το τι είναι αξιόλογο και τι όχι, πρώτα σε απόλυτα προσωπικό επίπεδο και, αργότερα, σε γενικευμένο, κρίνοντας και κατηγοριοποιώντας με αξιέπαινη μαεστρία, και να απορρίψουμε τους υπολειπόμενους του αρχικού συνόλου, που δεν κατάφεραν να διασφαλίσουν μία θέση στην πολυπόθητη κατηγορία του “αξιόλογου” και “ενάρετου”. Αυτή η φαινομενικά ορθή και ηθικά… ανήθικη προσπάθεια διάκρισης των ανθρώπων, εν κατακλείδι, στρέφεται εναντίον μας, παρουσιάζοντας το κενό και την ανασφάλεια, που βαθιά μέσα μας έχουμε θάψει, αδυνατώντας να αποδεχτούμε τον κοινωνικό μας περίγυρο και προσπαθούμε να πλαισιώσουμε τον κόσμο γύρω μας, ώστε να διαλέξουμε, μέσα από ένα μικρό πλήθος, αυτούς που καταφέρνουν να περάσουν τα αυστηρά κριτήρια, από τα οποία εκλείπει κάθε είδους αυτοκριτική και αυτογνωσία, που καθορίζουν το αξιόλογο και το αξιέπαινο, θέτοντας τους υπόλοιπους σε μία θέση “υπό”.”

 

 

“Μιλώντας γενικότερα, το βρίσκω απαράδεκτο να προσπαθούμε να κατηγοριοποιήσουμε τους ανθρώπους, όχι σε προσωπικό επίπεδο, αλλά σε γενικότερο, κρίνοντας με καθαρά προσωπικά κριτήρια. Σίγουρα ο καθένας ορίζει το τι είναι προτιμητέο για τον εαυτό του και επιλέγει τους φίλους του και το περιβάλλον του με βάση κάποια εντελώς προσωπικά κριτήρια. Μία τέτοια στάση δε θα μπορούσε να θεωρηθεί κατακριτέα, αυτό, όμως, που σίγουρα είναι κατακριτέο είναι να ανάγεις σε γενικότερο πλαίσιο αυτό που προσωπικά θεωρείς αξιόλογο και μη, κρίνοντας όλους τους ανθρώπους και βάζοντας ταμπελίτσες.”

 

 

“Και εκεί που νόμιζα ότι μπορούσα να συνεννοηθώ με κάποιους ανθρώπους, αρχίζει και πάλι το ίδιο πράγμα: όλοι κρίνουν και κάνουν λες και είναι τα ώριμα και πανέξυπνα όντα, που μπορούν να κρίνουν και να θέσουν ταμπέλες στους πάντες, επειδή αρνούνται να κοιτάξουν τον εαυτό τους στον καθρέφτη. Ο καθένας νομίζει ότι μπορεί να κάνει ό,τι θέλει, επειδή έχει την εντύπωση ότι ο ίδιος είναι αξιόλογος και δεν κρατάει τίποτα πίσω, αλλά αμέσως θάβει τους πάντες, αν δεν πληρούν τις χαζές και εντελώς παράλογες απαιτήσεις που έχει θέσει. Την έχω βαρεθεί αυτήν την κατάσταση και δε θα ασχοληθώ ποτέ ξανά με τέτοια άτομα και το ξεκαθαρίζω σε όλους αυτούς τους ανώριμους, που αυτοαναιρούνται με κάθε τους φράση.”

 

Επειδή οι καταστάσεις που περιγράφονται είναι πολύ πρόσφατες, έγραψα το παραπάνω. Όποιος καταλάβει το νόημα του post έχει κέρασμα XD .