Και εκεί που λες ότι τα έχεις δει όλα με τα cel shaded γραφικά του Wind Waker, εμφανίζεται το Okami και ταράζει τα νερά. Σίγουρα αυτό που κάνει τη μεγαλύτερη εντύπωση, εκ πρώτης όψεως, είναι τα γραφικά και η, αρκετά ιδιόμορφη θα έλεγα, αισθητική του. Το ερώτημα, όμως, που πάντα τίθεται σε τέτοιες περιπτώσεις είναι το κατά πόσον μπορεί ο τίτλος να σταθεί στα πόδια του και να προσφέρει κάτι ενδιαφέρον και από άποψης gameplay, πέραν της εκπληκτικής ατμόσφαιρας και του ύφος που δημιουργεί.
Εδώ έρχεται το Okami και μας αποδεικνύει ότι ένα παιχνίδι μπορεί να συνδυάσει τα πάντα και μάλιστα στην εντέλεια, αφήνοντας πίσω του όλους αυτούς τους δήθεν κουλτουριάρικους τίτλους, που ανά καιρούς προσπάθησαν να εντυπωσιάσουν με μία ατμόσφαιρα, χωρίς όμως το νόημα των videogames, gameplay. Τι προσφέρει το Okami, με δύο λόγια; Ατμόσφαιρα και εξαιρετικής ποιότητας gameplay, το οποίο βασίζεται πλήρως στη δομή που μας έχουν συνηθίσει τα The Legend of Zelda, ντυμένη με ενδιαφέροντες καινούριους μηχανισμούς. Το αποτέλεσμα; Μακράν το καλύτερο παιχνίδι για το Playstation 2 και ένας από τους καλύτερους τίτλους της γενιάς που πέρασε.
Ας ξεκινήσουμε, όμως, από την αρχή, κάνοντας μία εισαγωγή στο παραμύθι της Okami Amaterasu. Βασιζόμενο πλήρως σε μύθους της Ιαπωνίας, το παιχνίδι μας βάζει στη γη της Nippon, όπου τέρατα έχουν κατακλύσει το μέρος. Η εισαγωγή μας προϊδεάζει για την όλη κατάσταση που επικρατούσε στη γη αυτή πριν εκατό χρόνια και μας εντάσσει σχετικά απότομα σε μία καινούρια σειρά δεινών που την περιμένουν. Σε αυτά τα χρόνια, λοιπόν, η Nippon κυριαρχείται από το φοβερό τέρας Orochi (O – ro – chi), το οποίο δέχεται κάθε χρόνο, ως θυσία, μία παρθένα από το μικρό χωριό Kamiki. Για πολλά χρόνια το χωριό αυτό αναγκάζεται να υπομένει την κυριαρχεία του τέρατος, ώσπου ένας θαρραλέος πολεμιστής, ο Nagi, αποφασίζει να πολεμήσει το τέρας, για να σώσει την αγαπημένη του. Στη μάχη του με το τέρας, η Θεά των πάντων, Amaterasu, εμφανίζεται με τη μορφή της λύκαινας Shiranui και βοηθάει τον Nagi. Η μάχη τους αυτή οδηγεί στο θάνατο της Θεάς, αλλά και στην φυλάκιση του τέρατος για εκατό ολόκληρα χρόνια. Ενώ τα χρόνια περνάνε και η ειρήνη εξαπλώνεται στην Nippon, ο Orochi καταφέρνει να απελευθερωθεί ξανά, ύστερα από τα εκατό αυτά χρόνια, από το χέρι ενός ανίδεου πολεμιστή, και το σκοτάδι εξαπλώνεται και πάλι. Στην κρίσιμη αυτή στιγμή η Okami Amaterasu ανασταίνεται και ξεκινάει το ταξίδι της για την καταπολέμηση του κακού που απειλεί, για μία ακόμα φορά, την Nippon.
Ενώ το παιχνίδι φαινομενικά ακολουθεί κάποια στερεότυπα, όσον αφορά το σενάριο, που ανά καιρούς βλέπουμε στα ανατολικά παιχνίδια, εντύπωση προκαλεί το πώς πραγματικά εξελίσσεται το σενάριο του και τι τροπή παίρνουν τα πράγματα. Αρχικά, λίγοι χαρακτήρες σου γίνονται γνωστοί και για αρκετές ώρες το παιχνίδι εξελίσσεται μόνο με αυτούς. Η εντύπωση που σου δημιουργείται είναι ότι έτσι θα κυλήσουν τα πράγματα μέχρι το φινάλε του, μία εντύπωση που σύντομα διαψεύδεται με την εισαγωγή περισσότερων χαρακτήρων. Εντυπωσιακό είναι το πώς καταφέρνει να σε φέρει δύο φορές στο σημείο που θα νομίσεις ότι ήρθε το τέλος και θα σε διαψεύσει και στις δύο. Μπορώ να πω ότι μνεία πρέπει να δοθούν στους δημιουργούν για αυτήν την καταπληκτική ροή της ιστορίας και στον πολύ εντυπωσιακό τρόπο εξιστόρησης. Ποτέ δε θα σταματήσεις να πιστεύεις ότι ζεις μέσα σε ένα πολύ όμορφο παραμύθι και σε αυτό δε συμβάλουν μόνο τα γραφικά, έστω και αν σου δημιουργείται αυτή η αίσθηση στην αρχή. Οι χαρακτήρες που συμμετέχουν στις περιπέτειες της Okami, από το πιστό φίλο – έντομο Issun, μέχρι και τον παραμικρό δευτερεύοντα χωριάτη που βρίσκεις στις περιοχές που επισκέπτεσαι, είναι μοναδικοί και απαραίτητοι για την απόδοση του κλίματος που κυριαρχεί μέσα στο παιχνίδι. Τέτοια ζωντάνια δύσκολα συναντάτε και η περιπλάνηση και αλληλεπίδραση με το περιβάλλον συντελούν στην πρόσδοση του κλίματος αυτού.
Όπως αναφέρθηκε παραπάνω, το παιχνίδι πατάει σε πολύ μεγάλο βαθμό στη δομή που τα The Legend of Zelda έθεσαν. Αν και η δομή είναι παρόμοια, ο τρόπος παιξίματος διαφέρει πολύ, κυρίως λόγω των διαφορετικών μηχανισμών που υπάρχουν. Ο πλήρως τρισδιάστατος κόσμος σε περιμένει να τον εξερευνήσεις και σου δίνεται η δυνατότητα να πας σχεδόν όπου βλέπεις, να εξερευνήσεις τεράστιες εκτάσεις και να αλληλεπιδράσεις με πολλά σημεία στους διαφόρους χάρτες. Αυτό, όμως, που δίνει έναν τόνο μοναδικότητας στον τίτλο δεν είναι η ελευθερία που σου προσφέρει, αλλά οι λεγόμενες “brush techniques”. Οι ικανότητες αυτές προσδίδουν και την ανάλογη φιλοσοφία, στην οποία βασίζεται το Okami, δηλαδή στη δυνατότητα των Θεών να επεμβαίνουν στη φύση και στον κόσμο, μέσω της ζωγραφικής. Μπορείς, λοιπόν, να φυτρώνεις δέντρα, να δίνεις ζωή στη φύση, να φτιάχνεις βόμβες, να δημιουργείς βροχές και πολλά άλλα, απλώς με το σχεδιασμό απλών γραμμών και σχημάτων πάνω στην οθόνη.
Πέρα από το πολύ καλά δομημένο βασικό σενάριο, η πληθώρα των δευτερευουσών αποστολών συντελεί στο να γίνει το παιχνίδι τόσο γεμάτο και διασκεδαστικό. Πολύ μεγάλη ποικιλία αντικειμένων, όπλων, αποστολών, αναβαθμίσεων και αρκετά προκλητικά μυστικά να βρεις (ή να ξεθάψεις).
Όσον αφορά τους τεχνικούς τομείς, τα πράγματα κινούνται στα πολύ υψηλά επίπεδα που μας έχει συνηθίσει η Clover, με μία αξιοπρόσεχτη και ιδιαίτερα μοναδική αισθητική, πολύ όμορφα συνοδευόμενη από τη μουσική που της ταιριάζει. Τα πάντα μοιάζουν με έναν ζωντανό πίνακα ζωγραφικής και ιδιαίτερη εντύπωση προκαλούν οι διάφορες “πινελιές” πάνω σε αυτόν. Η μουσική είναι πλήρως ταιριαστή με την όλη αισθητική, προσδίδοντας το ύφος ενός παραμυθιού. Χαριτωμένο χαρακτηριστικό είναι τα voice-overs, που αποτελούν τις κλασσικές άναρθρες κραυγές που έχουμε δει και στα The Legend of Zelda (αν και πολλές φορές σου τρυπάνε τα αυτιά).
Εκεί που θα ήθελα, ιδιαίτερα, να σταθώ είναι σε ένα στοιχείο που μου έκανε πολλή εντύπωση, στον τρόπο που δυναμώνεις. Ως μία Θεά, χρειάζεσαι την πίστη των πάντων γύρω σου, από τους ανθρώπους, μέχρι τα ζώα και της φύσης. Δίνοντας ζωή στη φύση, ταΐζοντας τα ζώα και κάνοντας τα διάφορα θελήματα των ανθρώπων (όπου κανένας από αυτούς δεν ξέρει ότι είσαι η μετενσάρκωση μίας Θεάς, μιας που σε βλέπουν σαν μία απλή λύκαινα), κερδίζεις την πίστη τους, αφού όλα αυτά τα αντιλαμβάνονται σαν θαύματα από τους Θεούς.
Τα μόνα μειονεκτήματα που θα μπορούσα να βρω στο παιχνίδι είναι η κάμερα του, που πολλές φορές καταντάει πολύ κουραστική και απίστευτα άβολη, καθώς και το σύστημα μαχών. Όταν μία μάχη ξεκινάει, σε περιορίζει σε ένα σχετικά μικρό κυκλικό τμήμα του χάρτη. Οι κινήσεις σου, με αυτόν τον τρόπο, είναι αρκετά πιο περιορισμένες, αλλά ίσως να ήταν και ο μοναδικός τρόπος υλοποίησης του συστήματος μάχης που έχει το παιχνίδι (οι κινήσεων μέσα και έξω από τη μάχη είναι αρκετά διαφορετικές). Πιθανόν, επίσης, κάποιοι παίχτες να κουραστούν σε κάποια σημεία του παιχνιδιού, αν και αυτό, πιστεύω, είναι κάτι καθαρά προσωπικό και δεν έχει να κάνει με τον τίτλο και την ποιότητα του.
Κλείνοντας, όλα όσα αφορούν το Okami θα μπορούσαν να συνοψιστούν σε λίγα λόγια: Ένα παιχνίδι που αγγίζει την τελειότητα, φέροντας μία εκπληκτική αισθητική, την οποία και υποστηρίζει με το πολύς υψηλής ποιότητας gameplay. Χιούμορ, ποικιλία αποστολών, εντυπωσιακό σενάριο, τέλειο δέσιμο μουσικής και γραφικών, τα πάντα συντελούν στο να γίνει το δημιούργημα αυτό της Clover το καλύτερο, με διαφορά, παιχνίδι του Playstation 2. Το studio αυτό μπορεί να ανήκει στην ιστορία, αλλά, με τους τίτλους που μας έδωσε, θα μείνει αθάνατη.
[10]
