Μετά από 12 ώρες ενασχόλησης με τον τίτλο, πιστεύω ότι μπορώ να γράψω κάποιες αρχικές εντυπώσεις. Σίγουρα αποτελεί έναν από τους πολύ ξεχωριστούς τίτλους, λόγω της αισθητικής του, αλλά καταφέρνει να εντυπωσιάσει με το αρκετά ισορροπημένο και έξυπνα δομημένο gameplay του. Ανά καιρούς, εξάλλου, βλέπαμε την Nippon Ichi Software να βγάζει με το τσουβάλι “old school” (low budget) παιχνίδια, με μία παραπλήσια αισθητική (αυτή του χαριτωμένου και του όμορφου), χωρίς, όμως, να ικανοποιεί αρκετά με την ποιότητα των τίτλων της. Το Odin Sphere έρχεται να καλύψει αυτό το κενό, που άφηνε η NIS, και να μας δώσει μία ευχάριστη, πολύ απλή και λιτή περιπέτεια, που καταφέρνει να διασκεδάσει πάρα πολύ.

Το παιχνίδι αποτελείται από εφτά κεφάλαια, πέντε με τους πέντε βασικούς χαρακτήρες και δύο δεν ξέρω και εγώ με τι (απλώς το παιχνίδι σου δείχνει ότι είναι εφτά, αλλά οι βασικοί χαρακτήρες είναι μόλις πέντε). Πρόκειται ότι το κοριτσάκι της παραπάνω φωτογραφίας διαβάζει τα βιβλία της, τα οποία βιβλία είναι και η περιπέτεια μας. Η βασική ιστορία είναι κοινή για όλους και αυτό που αλλάζει, παίζοντας με τους διαφορετικούς χαρακτήρες, είναι η οπτική γωνία από την οποία παρακολουθείς την εξέλιξη της. Αν και το σενάριο είναι πολύ απλό και πραγματικά όχι τίποτε το ιδιαίτερο, το στοιχείο αυτό (ότι το παρακολουθείς από τη σκοπιά των χαρακτήρων, που πολλές φορές είναι αντίπαλοι στον πόλεμο) του δίνει ιδιαίτερο ενδιαφέρον και ανυπομονείς να έρθει το επόμενο cut scene για να δεις πώς θα μπλεχτούν τα πράγματα, μεταξύ των χαρακτήρων, και πώς αυτοί θα αλληλεπιδράσουν μεταξύ τους. Να αναφερθεί ότι η ιστορία του κάθε χαρακτήρα χωρίζεται σε εφτά κεφάλαια και το κάθε κεφάλαιο σε εφτά υπό-κεφάλαια.

Όσον αφορά το gameplay, δεν μπορώ να πω ότι απογοητεύει, αντιθέτως είναι αρκετά διασκεδαστικό και ανάλαφρο, ένα από τα λίγα RPGs που παίζω με τη λογική “Βάλε να ξεκουραστείς και να χαλαρώσεις”. Η δράση είναι πλήρως δισδιάστατη και οι πίστες, στις οποίες εξελίσσονται και οι μάχες, είναι κυκλικές. Το κάθε υπό-κεφάλαιο χωρίζεται σε μία σειρά από κύκλους, τους οποίους και πρέπει να καθαρίσεις από εχθρούς, ώστε σιγά σιγά να φτάσεις στον τελικό αρχηγό της πίστας. Όταν τον εξοντώσεις, τελειώνεις το υπό-κεφάλαιο και προχωράς στο επόμενο.

Το leveling σύστημα είναι λίγο ιδιότροπο. Δεν υπάρχει ένα level, αλλά δύο, ένα για τα ΗΡ σου και ένα για το όπλο σου, το Psypher. Εδώ εμφανίζεται και το στοιχείο που μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση, η ισορροπία που δημιουργείται στον τρόπο με τον οποίο ανεβαίνουν αυτά τα levels. Για να ανεβάσεις τα Psypher levels σου, πρέπει να απορροφάς τα Phozons, μπάλες ενέργειας που αφήνουν οι εχθροί, όταν τους σκοτώνεις. Για να ανεβάσεις τα ΗΡ σου, πρέπει να τρως διάφορα φρούτα και φαγητά που βρίσκεις στο ταξίδι σου, όπου το καθένα από αυτά σου δίνει ένα συγκεκριμένο αριθμό EXP για τα HP. Τα Phozons, όμως, μπορείς να τα αφήσεις να απορροφηθούν από διάφορους σπόρους που φυτεύεις, ώστε να ωριμάσει ένα δέντρο και να σου δώσει φαγητά. Υπάρχουν περιπτώσεις φρούτων, μάλιστα, που όταν τα φας, μένει το κουκούτσι τους, το οποίο μπορείς με τη σειρά του να το ξαναφυτέψεις, να απορροφήσει phozons, να ωριμάσει ξανά και να πάρεις το φρούτο. Αυτός ο κύκλος, που δημιουργείται με αυτόν τον τρόπο, μου άρεσε πολύ σαν στοιχείο και αποτελεί και τη γενικότερη φιλοσοφία του παιχνιδιού.

Άλλα πράγματα που μπορείς να κάνεις είναι να αναθρέψεις μία κότα (…), ταΐζοντας την σπόρους. Αρχικά η κότα είναι κοτοπουλάκι, με τρεις σπόρους γίνεται κότα κανονική και μετά για κάθε σπόρο αφήνει ένα αβγό (από το οποίο βγαίνει ένα κοτοπουλάκι, αν το χρησιμοποιήσεις). Την κότα, οποιαδήποτε στιγμή, μπορείς να την σφάξεις και να πάρεις το κρέας της, το οποίο σου δίνει πολύ καλά EXP για ΗΡ.

Επίσης, υπάρχει και το alchemy, με το οποίο μπορείς να φτιάξεις συνολικά 26 αντικείμενα (τόσες είναι οι συνταγές, εν ολίγοις). Τα αντικείμενα αυτά τα φτιάχνεις χρησιμοποιώντας άδεια μπουκάλια (τα αγοράζεις, ή τα βρίσκεις) και κάποια τερατάκια, που τα βρίσκεις διάσπαρτα στις πίστες. Σημαντικό είναι να σημειωθεί ότι τα αντικείμενα που φτιάχνεις από alchemy, μέχρι και τα θεραπευτικά, δε σου δίνουν ΕΧΡ, σε αντίθεση με τα φαγητά, που και σου αναπληρώνουν ενέργεια (όχι ιδιαίτερα πολλή) και σου δίνουν ΕΧΡ. Επομένως, δεν μπορείς να βασιστείς στα αντικείμενα που φτιάχνεις, για να ανέβεις ΗΡ levels.

Τέλος, υπάρχει ένα restaurant και ένα cafe, στα οποία δίνεις συνταγές (που βρίσκεις στους χάρτες) και με τα κατάλληλα αντικείμενα και λεφτά, σου ετοιμάζουν φαγητά ή ροφήματα. Τα ΕΧΡ, που παίρνεις με τον τρόπο αυτό, είναι πάρα πολλά και πιστεύω ότι συμφέρει αρκετά περισσότερο αυτός ο τρόπος leveling, παρά το να τρως φαγητά (αν και δεν είναι διαθέσιμος από την αρχή της ιστορίας του κάθε χαρακτήρα, αλλά από τη μέση, περίπου, και μετά).

Τα μόνα μειονεκτήματα που μπορώ να βρω στο παιχνίδι, είναι η πιθανή επανάληψη των ίδιων πιστών και των ίδιων εχθρών με κάθε χαρακτήρα. Παίζοντας ξανά και ξανά τις ίδιες πίστες, με ελάχιστες διαφορές στις ικανότητες των πέντε χαρακτήρων, μπορεί να καταντήσει αρκετά κουραστικό, αν και δεν είχα κανένα πρόβλημα ως τώρα (είμαι στο τέταρτο chapter με το δεύτερο χαρακτήρα, ως τώρα). Επίσης, κάποιοι εχθροί είναι εκνευριστικά δύσκολοι και είναι πραγματικά αδύνατον να γλυτώσεις τα χτυπήματα τους.

Συνολικά πιστεύω ότι είναι ένα πολύ καλό και ευχάριστο παιχνίδι, ανέλπιστα καλό θα έλεγα. Το προτείνω στον οποιονδήποτε που του αρέσουν τα RPGs και θέλει κάτι ανάλαφρο και χαλαρωτικό. Είναι από τα παιχνιδάκια που λίγοι τα παίζουν, αλλά τα ευχαριστιούνται πραγματικά, κυρίως λόγω της πολύ ωραίας ατμόσφαιρας και αισθητικής τους. Ξέχασα να πω ότι στο σύνολο του είναι πολύ όμορφο, και όχι μόνο στο γραφικό τομέα. Η μουσική είναι ικανοποιητική και το voice acting σε πολύ υψηλά επίπεδα. Έχεις μάλιστα και τη δυνατότητα επιλογής μεταξύ αγγλικού και ιαπωνικού voice acting .

Αυτά για την ώρα. Αναμένεται το review .