Πέρασε τόσος καιρός από τότε που πήρα την απόφαση να περιμένω το τέλος του σχολείου, για να μπορέσω επιτέλους να ανοιχτώ και να γίνω αυτός που πάντα ήθελα να είμαι και με δυσαρέσκεια παρατηρώ ότι έχω πέσει ακριβώς στην ίδια μισητή κατάσταση: ένας περίγυρος, που αρνείται να αποδεχτεί πολλά πράγματα, που ζει μέσα στο καβούκι του και αρνείται να ανοίξει τα μάτια του.

 

Όντας φοιτητής σε ΤΕΙ, και συγκεκριμένα στο τμήμα πληροφορικής, έχει τύχει να γνωρίσω άτομα, που χαρακτηρίζονται σχεδόν πλήρως από την προκατάληψη που υπάρχει για όσους ασχολούνται με υπολογιστές. Τα περισσότερα άτομα, λοιπόν, που έτυχε να γνωρίσω είναι κλασικές περιπτώσεις νέων, που ξοδεύουν πολλές ώρες σε ανούσια παιχνίδια στα internet cafes, που διαβάζουν “ιστορία”, και συγκεκριμένα γεγονότα του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου και που προσπαθούν να λουφάρουν όσο περισσότερο γίνεται, εναποθέτοντας τα δικά τους λάθη σε όλο το σύστημα της Ελλάδας, είτε αυτό είναι το εκπαιδευτικό, είτε οποιοδήποτε άλλο. Δεν περίμενα, λοιπόν, μετά από τρία χρόνια που έγραψα ένα σχετικό άρθρο για το πώς έβλεπα τότε τους συνομήλικους μου, να γράψω κάτι ακόμα για τους σημερινούς νέους και συμφοιτητές μου.

 

 

Ας κάνω, λοιπόν, κάποιες συμβάσεις, για να μπορέσω να προχωρήσω στην ανάπτυξη των ιδεών μου. Μιλώντας πολύ γενικά και ελεύθερα, ο κόσμος περιτριγυρίζεται από πάρα πολλές τάσεις και μόδες, όπου και οι οποίες, σε γενικές γραμμές, καθορίζουν τις ομάδες και τους χαρακτήρες των ανθρώπων μίας κοινωνίας. Αυτό πάντα ίσχυε, ίσως όχι ακριβώς έτσι όπως εγώ το εννοώ (ίσως και να κάνω λάθος). Ζώντας την κατάσταση στα ΤΕΙ, μπορώ να υποστηρίξω, πλέον, και δίχως να φοβάμαι την κατακραυγή των γύρω μου, ότι η μόδα που έχει κυριαρχήσει εκεί είναι ότι χειρότερο. Πρόκειται για μία μόδα, που θα την ονομάσω “Μόδα των Internet cafes”, που βασίζεται καθαρά και μόνο στις ιδέες τις “διαφορετικότητας”, της “μοναδικότητας” και της “εποικοδομητικής σκέψης και ανάλυσης”. Είναι μία από τις βασικές αρχές της ψυχολογίας να απ αρνιόμαστε ότι μας διέπει και ξέρουμε ότι είναι λάθος και να το καταλογίζουμε σε αυτούς που μας κάνουν να το αντιλαμβανόμαστε και να το διακρίνουμε στο χαρακτήρα μας. Έτσι ξεκινάει και η τάση αμφισβήτησης όλων των κοινωνικών τάξεων, του συστήματος, των ανώτατων ιδρυμάτων, της ιστορίας, των πολιτικών προσώπων, των ανθρώπων γύρω μας (και κυρίως αυτών που σπουδάζουν σε μία σχολή τυπικά ανώτερη), καθώς και αυτών που ξέρουμε ότι ασχολούνται με κάτι ανώτερο από εμάς. Οδηγούμαστε, με αυτόν τον τρόπο, στο να απορρίπτουμε σχεδόν τα πάντα γύρω μας, ή , σωστότερα, στο να έχουμε την εντύπωση ότι απορρίπτουμε, ότι δημιουργούμε μία δικιά μας και καθαρά καθαρή προσωπικότητα, δίχως επιρροές από τις τόσο μισητές δυνάμεις των “media” και των πολιτικών ομάδων που μας περικλείουν.

 

 

Και εδώ είναι που νιώθω τόσο πιεσμένος. Έτυχε να μπω σε αυτήν τη σχολή και στην αρχή ήμουν απόλυτα χαρούμενος με τα άτομα που γνώρισα. Σιγά, σιγά, όμως, άρχισαν να αποκαλύπτονται κάποια πράγματα, πρωτοφανή, στα μάτια μου. Η προαναφερθείσα μόδα άρχισε να ξεδιπλώνει τα δίχτυα της και να μου παρουσιάζει τι είναι στην πραγματικότητα. Είναι αυτό ακριβώς που χαρακτηρίζουν τα Internet cafes και το ανεξάντλητο κάψιμο σε αυτά. Το “κάψιμο” δεν αναφέρεται στις ώρες που παίζεις ένα παιχνίδι στα καφέ αυτά. Οι ώρες είναι κάτι που σιγά σιγά αυξάνεται, το πρόβλημα δε βρίσκεται εκεί, αλλά στο ίδιο το γεγονός ότι κάποιος πηγαίνει σε καθημερινή, ή σχεδόν σε καθημερινή, βάση για να παίξει. Και κάποιος μπορεί άνετα να μου αντιπαραθέσει ότι και το να κρύβεσαι από το φως του ήλιου, παίζοντας παιχνίδια στο σπίτι σου, είναι το ίδιο κατακριτέο και ανούσιο. Εδώ ακριβώς αρχίζουν να αχνοφέγγουν οι δύο βασικές διαφορές του να παίζεις στο σπίτι σου ποικίλα videogames, από το να παίζεις ένα ή δύο σε ένα internet cafe. Πρώτα από όλα, η ποικιλία κάνει πάντα καλό, κυρίως όταν τα παιχνίδια με τα οποία ασχολείσαι είναι ποιοτικά. Σε αυτήν την περίπτωση σου προσφέρεται απλόχερα ποικιλία ακουσμάτων, πανέμορφες αισθητικές, παραμυθένιες ιστορίες και, πάνω από όλα, διαφορετικές εμπειρίες, διαφορετικές παραστάσεις. Πέραν όλων αυτών, το να παίζεις όταν είσαι μέσα στο σπίτι είναι διαφορετικό από το να βγαίνεις το βράδυ, για να πας και να κλειστείς και πάλι σε ένα δωματιάκι – τρύπα internet cafe και να χάσεις το χρόνο σου άδικα, παίζοντας τα δύο, ή τρία κλασικά παιχνίδια πολέμου, δίχως αισθητική, δίχως μουσική, δίχως ποικιλία, δίχως κάτι το εποικοδομητικό.

 

Κλείνοντας αυτήν την εισαγωγή, ας περάσω στο κυρίως θέμα, αυτό που με απασχολεί τόσο πολύ. Πέρασαν χρόνια που έχω να νιώσω τέτοια απογοήτευση με το περιβάλλον μου και όμως είμαι και πάλι στην ίδια κατάσταση, όχι τόσο άσχημη, αλλά σίγουρα στην ίδια. Η προσπάθεια επικάλυψης αυτού που πραγματικά είσαι και η αέναη προβολή μίας πλαστής εικόνας, απλώς και μόνο για να προκαλέσεις την εντύπωση του ενδιαφέροντος ατόμου έχει γίνει καθημερινή παράσταση θεάτρου, με μοναδικές και αξιέπαινες ερμηνείες. Καλύπτεις το πρόσωπο σου με ένα καλοσχεδιασμένο και ιδιαίτερα προσεγμένο προσωπείο, υιοθετείς ένα ύφος λόγου ιδιαίτερα καλοστημένο και εμπλουτισμένο με εκλεπτυσμένες λέξεις και είσαι έτοιμος για το κυνήγι της πολυπόθητης θέσης στην εκτίμηση και την υπόληψη των γύρω σου. Στην προσπάθεια αυτή, τα ενδιαφέροντα παίζουν πρωταρχικό ρόλο. Κινηματογράφος, μουσική, βιβλία, ιστορία, γενικές γνώσεις για τα πάντα και το ύφος του πολύξερου, πάνω από όλα, καταφέρνουν να προκαλέσουν το ενδιαφέρον και να σε θέσουν ως ένα άτομο δακτυλοδεικτούμενο, ξεχωριστό και ολοκληρωμένο. Η επιφάνεια είναι τέλεια, τα πάντα καταφέρνουν να σου προσδώσουν αυτό που τόσο πολύ αναζητάς, αλλά αυτό που πραγματικά είσαι κρύβεται πολύ βαθιά μέσα σου, κάτω από το προσεγμένο ντύσιμο, πίσω από το όμορφο προσωπείο, στο νόημα των λεγομένων σου, που δύσκολα γίνονται πλήρως κατανοητά, στις ρίζες του ύφους σου, που δε διακρίνονται με τίποτα. Αυτό που πραγματικά καταφέρνεις είναι να γίνεις αγαπητός, αυτό, όμως, που δεν μπορείς να επιτύχεις είναι να είσαι αληθινός, τόσο με τους άλλους, όσο και με τον ίδιο σου τον εαυτό.

 

 

Ας μείνουμε, όμως, στην επιφάνεια, σε αυτό που προβάλλεται, και ας προσπαθήσουμε να κάνουμε τη σύνδεση με τα ΤΕΙ, που τόσο κατηγορηματικά αναφέρθηκαν παραπάνω.

 

 

Πώς προσπαθείς να προσεγγίσεις την εικόνα του τέλειου και του ξεχωριστού; Η πρώτη κίνηση είναι να απορρίψεις τους γύρω σου και, κυρίως, όλα τα συστήματα και τις τάσεις της εποχής μας. Ακολουθώντας μία μόδα δεν καταφέρνεις ποτέ να είσαι μοναδικός, αντιθέτως είσαι πάντα σε έναν ανταγωνισμό με τους γύρω σου. Αφού, λοιπόν, απορρίψεις, είσαι έτοιμος να ξεχωρίσεις. Ήδη είσαι μόνος σου, άρα αυτό φτάνει για να είσαι ξεχωριστός. Όμως, δεν αρκεί αυτό. Πρέπει να είσαι και αρεστός! Πώς να ξεχωρίσεις, αν δεν είσαι αρεστός, αν δεν προκαλείς το ενδιαφέρον και δεν κάνεις τα βλέμματα να στραφούν πάνω σου; Πρώτα, λοιπόν, απορρίπτεις, μετά… αυτοσχεδιάζεις (;) για να καταφέρεις να αρέσεις στους κύκλους που έχεις απορρίψει (;). Πώς το καταφέρνεις αυτό; Αρχικά, με το ντύσιμο. Ακολουθείς το προσωπικό σου στυλ, το οποίο πρέπει απαραιτήτως να είναι κοινώς αποδεκτό και αρεστό. Στη συνέχεια έρχεται η επιλογή ασχολιών. Εδώ πρέπει να ξεχωρίσεις και να δείξεις ιδιαίτερες γνώσεις και σοβαρή ενασχόληση με τις επιλογές που θα κάνεις. Ας πάρουμε, λοιπόν, κάτι πρωτότυπο (;) : κινηματογράφος, μουσική. Πιθανόν να μπουν σε αυτά τα δύο ιδιαίτερα κοινώς αποδεκτά ενδιαφέροντα, που προσδίδουν και το κατάλληλο prestige, και τα βιβλία, το θέατρο, η ζωγραφική και καμία άλλη εικαστική, ή και εφαρμοσμένη, τέχνη. Οι κατηγορίες έχουν πολύ ωραία ορισθεί, τώρα μένει ο εμπλουτισμός αυτών με μπόλικες γνώσεις, ουσιαστικές πάντα (…;;;). Δύο φορές την εβδομάδα επίσκεψη στο Odeon, στο κοντινότερο εμπορικό κέντρο, για την πιο εμπορική και, πάντα, κοινωνικά αποδεκτή ταινία, που να μπορεί να ταιριάξει σε μία συζήτηση επιπέδου (;) σε μία παρέα μορφωμένων και αξιόλογων ατόμων (;;). Απαραιτήτως πρέπει να απομνημονεύεις κάποια ονόματα ηθοποιών και, ίσως, σκηνοθετών. Το να αναφέρεσαι σε μία ταινία επιπέδου (;) με το όνομα του πασίγνωστου, με τις ποιοτικότατες στο ιστορικό του ταινίες (;), σκηνοθέτη προσδίδει ακόμα καλύτερο image. Η μουσική καλύπτεται αρκετά πιο εύκολα, για αυτό και δε θα χρειαστεί ανάλυση αυτός ο τομέας.

 

 

Εκεί, όμως, που πρέπει να δώσεις ρεσιτάλ γνώσεων και μαεστρίας του λόγου είναι στις σοβαρές συζητήσεις, δηλαδή στις πολιτικές. Στις πολιτικές συζητήσεις, οι ιστορικές γνώσεις είναι απαραίτητες και θεωρείται απαράδεκτο να μην κατέχεις τα γεγονότα του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου με κάθε λεπτομέρεια. Δε χρειάζεσαι περαιτέρω γνώσεις, ο Δεύτερος Παγκόσμιος είναι το μόνο που χρειάζεσαι και είσαι σωστός και καλυμμένος. Η ιστορία, εξάλλου, είναι απλώς και μόνο καταγραφή γεγονότων (!!!!!!!!) και η μελέτη της συνιστά απλώς την απομνημόνευση λεπτομερειών (!;).

 

 

Ως τώρα καλύψαμε τα βασικά και μένουν ελάχιστα, πλέον. Αυτά τα ελάχιστα είναι οι πολύ δευτερεύουσες ασχολίες, που απλώς θα σου προσφέρουν ακόμα περισσότερο κύρος. Καλή η κουλτούρα, αλλά απαραίτητη είναι και η ύπαρξη χαλαρωτικών ασχολιών, για τις ξένοιαστες στιγμές, μεταξύ της ποιότητας και της δημιουργίας. Θα κυνηγάς ασταμάτητα τη γνώση, ανεξάρτητα από το αντικείμενο αυτής. Σε ενδιαφέρει να δείχνεις μία πολύπλευρη προσωπικότητα και να μιλάς πολύ. Ο λόγος πρέπει να στρέφεται πάντα γύρω από τα θέματα που εσένα ενδιαφέρουν, μέσω των οποίων μπορείς να αναδειχθείς.

 

 

Ποια η διαφορά μεταξύ ΑΕΙ και ΤΕΙ; Σίγουρα ακούγεται πολύ υποτιμητικό και προκατειλημμένο να λες ότι στις μεν σχολές συχνάζουν άτομα με επίπεδο, ενώ στις δε άτομα υποκουλτούρας. Δεν μπορεί κανένας να μιλήσει απόλυτα, όμως δεν μπορώ να ανακαλέσω τη γενίκευση που έκανα, λέγοντας όλα τα παραπάνω. Σίγουρα εξαιρέσεις (και μάλιστα πολλές) υπάρχουν, αλλά η νοοτροπία ατόμων που περνάνε στο ΤΕΙ είναι παρόμοια, πολλές φορές, με αυτά που περιέγραψα. Και ας μη μείνουμε απλώς στα όσα περιγράφηκαν, αλλά ας κοιτάξουμε πίσω από αυτά και τι κρύβεται εκεί.

 

 

Το επίπεδο σε όλα τα δήθεν ενδιαφέροντα θεωρείται “κουλτουριάρικο” μίασμα, κουραστικές λεπτομέρειες, που καταφέρνουν, ΟΜΩΣ, να κάνουν αυτό ακριβώς που ΔΕΝ ΕΠΙΤΥΓΧΑΝΕΤΑΙ μέσω των σκουπιδιών!!! ΟΙ ΑΝΤΙΦΑΣΕΙΣ ΕΙΝΑΙ ΟΤΙ ΠΙΟ ΟΦΘΑΛΜΟΦΑΝΕΣ, ΑΛΛΑ ΠΟΤΕ ΔΕ ΔΙΑΚΡΙΝΟΝΤΑΙ ΑΠΟ ΑΥΤΟΝ ΠΟΥ ΠΕΦΤΕΙ ΚΑΙ ΖΕΙ ΜΕΣΑ ΣΕ ΑΥΤΕΣ.